Bu tür olaylarin ,vakalarin yazilip insanlarin bilgilendirilmesi bence objektif gözle bakildiginda yasanan felaketin acilari daha iyi anlasiliyor sanmayin bunlari bir tek Türkler okuyor Ermenilerde okuyor insanlar malesef cok bilgiden yoksun sadece kulaktan dolma bilgilerle olaylara ön yargi ile yaklasiyorlar.
Sonucta anadoluda yasayan insanlar adina ismine olursa olsun olumsuz olaylar yasanmis
artik bundan ders almanin zamani gelmistir

konumuzu buradan alıyoruz ama nasıl olduğunu incelemedim merak ettim inşallah güzeldir yoksa performan odevimden düşük puan alabilirim

eveliyatında ölen ermeniler şimdiki ermenileri görselerdi sanırım ölüm nedenlerini bir kez daha sorgular ve ölmeyi düşünürlerdi.

ERMENİ TERÖRÜ

Türkiye açısından Ermeni sorununun önemli bir boyutu da, Ermenilerin Türklere karşı silahlı terör metodolojisini kullanmaya başlamalarıdır. Türk devlet adamlarına yönelik bu saldırgan strateji, ilk defa 1905'de II. Abdülhamit'e yapılan bombalı saldırı ile başlamıştır. Anadolu dışında kurulan Hınçak, Tasnak, Ramgavar, Hınçak İhtilal Komitesi, Silahlılar Cemiyeti, Ermenistan’a Doğru Cemiyeti, Genç Ermenistan Cemiyeti, İttihat ve Halas Cemiyeti ve Karahaç Cemiyeti gibi halkı silahlı ayaklanmaya sevk eden örgütlenmeler meydana getirilmiştir. Bütün bunların sonucunda binlerce Türk ve Ermeni’nin hayatına mal olan isyan hareketleri ülkenin dört bir yanına yayılmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasından 1965 yılına kadar sakin bir dönem geçirildikten sonra, Ermeni lobisinin desteğiyle terör hareketleri birdenbire tekrar ortaya çıkarılmış, Türk diplomatları öldürülmeye başlanmıştır. 1972 yılı sonuna kadar çeşitli ülkelerde 20'ye yakın anıt dikilmiş, basın ve yayın yolu ile karalama faaliyetleri programlı olarak uygulamaya konmuştur.

Bu yeni dönemde terörü özendiren, geliştiren, hazırlayan, daha geniş alanlara yayılmasını, ve hedeflerinin çeşitlenmesini sağlayan; terör tim ve grupları oluşturan, yeni örgütlenme çabalarına destek, temas ve ilişkiler ortamı hazırlayanlar, Taşnak ve Hınçak terör örgütleridir. Bunların yanında isminden en çok söz ettiren ve Ermeni terörü ile eş anlamda kullanılan “Ermenistan'ın Kurtuluşu İçin Ermeni Gizli Ordusu” örgüt adının kısaltılmış şekli olan ASALA'dır.

Geleneksel terör örgütleri içlerinden çıkardıkları terör tim ve gruplarıyla, ASALA ise terörün en acımasız ve insanlık dışı uygulamalarıyla yeni dönemin terör yaratıcıları olmuşlardır. ASALA da manevi ve psikolojik desteği, temas ve ilişkiler ortamını Hınçaklardan almıştır.

Ermeni terörü, yurt dışındaki Türk görevlilerine, temsilciliklerine ve kuruluşlarına yönelik silahlı saldırılar şeklinde kısa zamanda hızlı bir tırmanış göstererek yoğunluk kazanmıştır. Bu dönemde, Avrupa ve doğu ülkeleri ile Suriye ve Lübnan'da üsler edinen Ermeniler, Kıbrıs Rumları ve Yunanistan ile işbirliği içine girerek eylemlerini gerçekleştirmişlerdir.

Ermeni terör örgütleri, dış dünyanın tepkileri üzerine 1980’li yıllarda taktik değiştirerek, PKK terör örgütü ile işbirliğine girmişlerdir. 1984 yılında bölücü terör örgütü PKK sahneye itilmiş ve Asala-Ermeni terörü geri plana çekilmiştir. Ermeniler ile PKK arasındaki bağlantıyı ortaya koyan bazı somut örnekler şunlardır:

· Bölücü terör örgütü PKK, 21-28 Nisan 1980 tarihini “Kızıl Hafta” olarak ilan etmiş ve 24 Nisan tarihini sözde Ermenilerin katledilme günü olarak anarak, toplantılar yapmaya başlamıştır.

· 8 Nisan 1980 tarihinde Lübnan'ın Sidon kentinde PKK ve ASALA terör örgütleri ortak basın toplantısı düzenlemişler ve toplantı sonucu bir deklarasyon yayınlamışlardır. Ancak bu olayın tepki çekmesi üzerine ilişkilerin illegal alanda gizli olarak sürdürülmesi kararlaştırılmıştır. Bu uzlaşmadan sonra, 9 Kasım 1980 tarihinde Strazburg Türk Başkonsolosluğu’na, 19 Kasım 1980 tarihinde ise Roma Türk Hava Yolları bürosuna yönelik olarak düzenlenen saldırılar, PKK ve ASALA terör örgütleri tarafından ortaklaşa üstlenilmiştir.

· Bölücü terörist Abdullah Öcalan, Ermeni Yazarlar Birliği tarafından “Büyük Ermenistan hayali fikrine olan katkılarından dolayı” onur üyeliğine seçilmiştir.

· Ermeni Halk Hareketi’nin bünyesinde, bir çok Avrupa ülkesinde olduğu gibi bir Kürdistan Komitesi oluşturulmuştur.

· 4 Haziran 1993 tarihinde; Ermeni Hınçak Partisi, ASALA ve PKK terör örgütü mensuplarının katılımıyla Batı Beyrut'ta bulunan PKK terör örgütü merkezinde bir toplantı yapılmıştır.

Ermeni-PKK ilişkisiyle ilgili bir başka çarpıcı örnek ise, 6- 9 Ocak 1993 tarihlerinde Beyrut'taki iki ayrı kilisede düzenlenen ve Lübnan Ermeni Ortodoks Başpiskoposu, Ermeni Parti yetkilileri ile 150 gencin katıldığı toplantılarda kullanılan şu ifadelerdir:

· Şimdilik Türkiye'ye karşı sakin tutum gösterilmelidir.

· Ermeni toplumu gittikçe büyümekte ve ekonomik yönden güçlenmektedir.

· Geliştirilen propaganda faaliyetleri sayesinde, bütün dünyada (sözde) soykırım daha iyi bilinmeye başlanmıştır.

· Ermenistan devleti kurulmuştur, her geçen gün toprakları genişlemektedir ve atalarının intikamını mutlaka alacaklardır.

· Başta ABD olmak üzere, diğer batılı ülkeler de Karabağ'da sürdürülen savaşta Ermenileri haklı bulmaktadırlar. Bu fırsatı değerlendirmek gerekir... Karabağ'da savaşan Ermeni gençlerine yenileri katılacaktır.

· Türkiye'de -PKK terör örgütü ile yapılan mücadele kastedilerek- iç savaş devam edecek, Türk ekonomisi sıfır noktasına gelecek ve vatandaşlar baş kaldıracaklardır.

· Türkiye bölünecek ve bir Kürt devleti kurulacaktır.

· Ermeniler Kürtlerle olan ilişkilerini iyi bir şekilde yürütmeli ve Kürtlerin mücadelelerini desteklemelidirler.

· Bugün Türklerin elinde olan topraklar, yarın Ermenilerin olacaktır.

Özetle; Ermeni terör örgütlerinin müşterek amacı; her fırsattan yararlanarak Türkiye'yi istikrarsızlığa sürüklemek ve sözde işgal altındaki Ermeni topraklarını kurtararak "Bağımsız Büyük Ermenistan"ı kurmaktır. Bugün devlet olma özelliğini de elde eden Ermenilerin, söz konusu isteklerinin değişik başlıklar altında devam ettiği görülmektedir.

«

Malum olduğu üzere Ermeniler’in, özellikle de diaspora Ermenileri’nin en büyük ‘takıntısı’ Türkler’dir. Türkler’in kendilerinden nefret ettiğini, onları bir ırk olarak yeryüzünden silmek için her türlü girişimde bulunduklarını, hatta 1915 yılında bunu topyekün bir soykırıma dönüştürdüklerini savunurlar. Kimi Ermeniler 1915 tehciri sonucunda 1 milyon, kimisi ise 2-2,5 milyon Ermeni’nin katledildiğini söyler. O dönemde Osmanlı topraklarındaki Ermeni sayısını dahi aşan bu ‘fantezi rakamlar’ bir yana bırakılacak olur ise, zaten tek başına soykırım ithamı dahi utanç vericidir. Soykırım amacıyla bir tek kişiyi dahi öldürmüş olsanız ‘yeryüzünde işlenebilecek en büyük insanlık suçu’nu işlemişsiniz demektir. Çünkü soykırım yalnızca ırkından veya bir gruba mensup olmasından dolayı, o kişinin şahsi özelliklerine, hata ve sevaplarına bakmaksızın yok edilmesini gerektirir. Söz konusu kişi kundakta bebek de olsa, 90’ında ihtiyar da olsa öldürülmelidir. Kısacası soykırım işlemiş bir millet bu ayıbı sonsuza dek beraberinde taşır, başı yerden kalkmaz.

İşte Ermeniler’in Türkler’i suçladığı soykırım böyle bir şeydir.

Ermeni araştırmacıların bir diğer iddiası da şudur: “Ermeniler asıl öldürülen atalarına değil, öldürmenin Türkler tarafından tanınmamasına içerlemektedirler. Bugünkü genç nesillerde dahi görülen derin yara ‘inkar’dan gelmektedir. Türkler yaptıklarını tanımış, kabul etmiş olsalar Ermeni ruhlarındaki yaralar daha kolay kapanacaktır”.

Ermeni bir araştırmacı bu durumu şöyle özetliyordu: “Düşünün bir adam bir kadını dövmüş ve sonra da tecavüz etmiş. Olayın ardından tecavüz eden sürekli bağırıyor, ‘ben tecavüz etmedim, o etti’ diyor. Bizim Türkler’le durumumuz da böyledir.”

Son yıllarda bazı Türk araştırmacılar da Ermeniler’e bu konuda hak vermeye başladılar. Örneğin Agos gazetesinde bir demeci yayınlanan tarihçi Müge Göcek şunları söylüyordu:

“Konuştuğum Ermeniler, geçmişte yaşanan bu korkunç olaydan o denli yara almışlardı ki doğru düzgün yas bile tutamıyorlardı çünkü yaşadıkları kabul görmemişti. Yaşanan ne olursa olsun eğer birine bir şey olduğu kabul edilmezse ve bu yaşanan çok travmatik bir deneyimse, bu, travmayı daha da artırır ve duygusal olarak onları çarpar.”[1]

Ermeniler’in akademik anlamda en güçlü olduğu Michigan Üniversitesi’nde çalışan Sayın Göcek’in Amerikalı Ermeni tarihçilerden ne kadar etkilendiği ortada. Göcek’e göre Ermeniler büyük bir katliam yaşadılar ve bunun yasını bile tutamıyorlar. Çünkü Türkler, yani bizler bunu kabul etmiyoruz. Eğer ‘Ermeniler’i soykırıma tabii tuttuğumuzu, çoluk çocuk demeden yeryüzünden silmeye çalıştığımız kabul ediversek onların da yaraları kapanacak, yas tutabilecekler.’

Her şeyden önce Sayın Göcek’in konuştuğu Ermeniler 1915 olaylarını yaşamış değiller. Hatta bir çoğu o dönemde yaşamış dahi değil… Bugün Türkiye’ye en sert şekilde saldıran Ermeniler de bırakın 1915 olaylarını yaşamayı, bir kez olsun Türkiye’yi görmüş dahi değiller. İçlerinde bir tek Türkler karşılaşmamış olan, Türkleri bir tür ‘canavar yaratık’ sananlar dahi var. Geçtiğimiz yıllarda bir hocamız California’da tüm hayatını bir Türk’le karşılaşıp, onun yüzüne tükürmeye adamış bir Ermeni’den bahsetmişti. İlginçtir 1915 olaylarını yaşamış Ermeniler Türklerden en az nefret eden Ermeni grubunu oluşturur. Bir çoğu bir Türk gibi yaşamış ve çoğu Türkler ile birlikte hayatlarını sona erdirmişlerdir. 1915 tehcirinin yaşandığı aynı günlerde Çanakkale Savaşı esnasında İngiliz gemilerine top gülleri gönderenler arasında Ermeni tabyaları da vardır. Yine bugün en az radikal olan, en kolay anlaşılabilir grup Türkiye’de yaşayan Ermenilerdir. Dahası Ermenistan Ermenileri diaspora Ermenileri ile kıyaslandığında Türklere karşı çok daha ılımlı durabilmektedirler.

Ne yazık ki sorun sadece Türkler’in Ermeni ithamlarını kabul etmesiyle çözülecek kadar basit değildir… Ve ne yazık ki sorunun kaynağında 1915 olayları da yoktur… Ermeniler’in yas tutamamalarının Türkler’in onların iddialarını kabul etmesi ile ilgisi ise neredeyse ‘sıfırdır’… Çünkü yeryüzünde hiçbir ulus geçmişin yasını bir başka ulusun tanımasına göre tutmaz. Daha doğrusu günümüz milliyetçiliğinde neredeyse hiçbir ulus bir diğerinin yasına gerekli saygıyı göstermez… Her ulus kendisine yapılanların yasını tutar, kendisinin yaptıklarını ya unutur, ya da fazlaca üzerinde durmaz… Örneğin Yunanlılar en çok Türklerce öldürüldüğüne inandıkları ataları için sıkça yas tutarlar… Kurtuluş mücadelelerini, ayaklanmalarda ölen Yunanlıları ve Kıbrıs çatışmalarındaki kayıplarını, Türkleri adeta lanetleyerek anarlar. Fakat bu yas onların ulusal grurlarından bir şey de eksiltmez. Kurban edilmişlik, sürekli bir mağdur olmuşluk (victimization) hissine kapılmazlar. Çünkü kendilerinin hep kaybeden, Türklerinse hep kazanan olduğunu kabul etmeleri halinde Yunan milliyetçiliği bundan büyük yaralar alır. Bu durum hemen her ulus için geçerlidir. İngilizler her yıl Çanakkale ve diğer savaşlardaki kayıpları için ağlarlar. Hiç kimse ‘Çanakkale’de ne işimiz vardı?’ diye sormaz. Konuştuğunuz bir İngiliz size “Türkleri hiç sevmiyorum, çünkü çok İngiliz askeri öldürdünüz” diyebilir. Nitekim bu satırların yazarı bu tür ifadeleri birkaç kez duymuştur. Fakat bir İngiliz bunu mümkün olduğunca kendi ulusal büyüklüğünü kanıtlamada kullanır ve yas tutmak için de ne Türk’e, ne de başka bir ulusa ihtiyaç duyar. Japonlar, Çinliler, Amerikalılar, Sırplar, Almanlar, Yahudiler, Filistinliler, Bosnalılar, Arnavutlar, Ruslar, İspanyollar… İçlerinde soykırım yapmış olanları da, soykırıma uğramış olanlar da vardır. Hatta hemen hepsi toplu kırım yapmış ve toplum kırımla karşılaşmışlardır. Hepsinin yasını tuttuğu olaylar vardır. Fakat bu, hiçbir zaman karşı tarafın kabulüne bağlı olmamıştır.

Bu bilgiler ışığında denebilir ki Ermeniler’in sorunu Türklerle veya başka bir milletle değil, kendileriyledir. Onlar kendi içlerinde ürettikleri ve adına “1915” veya “Türk” dedikleri bir canavarla savaşmaktadırlar. Ne yazık ki bu canavarı yenebilme ihtimalleri çok azdır. Hayallerle savaşmak gerçek bir düşmanla savaşmaktan çok daha zordur. Ve Türkiye tüm iddialarını kabul etse dahi, Ermenilerin sorunu çözülmez, diaspora Ermeni gençliğinin ruhundaki derin yaralar kapanmaz… Aksine yaralara tuz basılmış olur, acıdan zevk alanların sayısı artar…